عارضه کانیبالیسم: پیشگیری و درمان

 

 

مقدمه:

“رفاه حیوان” در مرغ های تخمگذار به نوک زدن و آسیب رساندن پرها با نوک معطوف می شود. در این خصوص تغذیه نقش مهمی را ایفا می کند. شکل و ساختار خوراک، شیوه های تغذیه کردن، و ارزش غذایی همگی درسیر شدن پرنده و نوک زنی پرها تأثیر گذار هستند.

از سال ۲۰۱۲ میلادی به بعد در اتحادیۀ اروپا حکم ممنوعیت نگهداری طیور در قفس اعلام شد و هم زمان در برخی کشورها در خصوص ممنوعیت نوک چینی هم طرح ریزی شد. این تغییرات منجر به بروز مشکلاتی از قبیل نوک زنی پرها و کانیبالیسم شد. نوک زنی پرها به چندین عامل بستگی دارد که از آن جمله عوامل ژنتیکی، محیطی و تغذیه است. برخی از نظریه ها راهکار تغذیه را بعنوان عاملی برای کاهش کانیبالیسم در میان طیور دانسته اند. بخصوص تغذیه در پولت ها و جوجه ها با کاهش آسیب رساندن و نوک زدن پر ها در بزرگسالی نقش خود را بیشتر نشان می دهند.

یکی از انواع بیماری هایی که در اکثر مرغداری ها به چشم می خورد، بیماری کانی بالیسم یا همنوع خواری است. دراین  بیماری مرغ ها  به هم  نوک  زده، یکدیگر را زخمی  کرده و با تلفات زیاد به مرغداران زیان فراوانی می رساند. این بیماری در نژادهای سبک بیشتر از نژادهای سنگین مشاهده شده و در مرغداری هایی که مرغ ها در قفس نگهداری و پرورش داده می شوند، کمتر دیده می شود. کانیبالیسم یک رفتار پرخاشگرانه و تهاجمی در پرندگان می باشد که تولیدکنندگان نمی توانند از آن چشم پوشی کنند. این رفتار و عادت در تمام گونه های پرندگان، در هر سن و جنسی اتفاق می افتد. کانیبالیسم معمولاً در شرایط استرس با مدیریت ضعیف اتفاق می افتد. زمانی که پرنده در شرایط استرس و فشار قرار می گیرد، شروع به پرخوری و نوک زدن به تاج، ریش، انگشت و حتی مقعد دیگر پرنده ها می کند. زمانی که یک زخم سرباز خونی در پرنده ای مشاهده شود به سرعت می تواند منجر به شیوع کانیبالیسم در کل گله شود. اگر این عارضه سریع تشخیص داده شود قابل کنترل می باشد اما چنانچه کنترل نشود می تواند برای پرورش دهنده خسارات و هزینه های زیادی را به جا بگذارد. کانیبالیسم منجر به آسیب رساندن به پرنده و کاهش ارزش پرنده، کاهش پوشش پر و در نتیجه منجر به افزایش تلفات در گله می شود.

ادامه مطلب در فایل زیر میتوانید دانلود نمایید
کانیبالیسم