در اوایل زایمان تولید شیر رو به افزایش است در حالی که مصرف ماده خشک همچنان پایین است. مدیریت ضعیف تغذیه ای در این مرحله سبب افت اسکور بندی و بروز ناهنجاری های متابولیکی مانند کتوز, عفونت رحم و بعضا جابجایی شیردان میشود.

بنا براین با به کارگیری جیره های با پتاسل تامین گلوکز بیشتر همچنین کاربرد پروتئین با قابلیت متابولیسم بالا, سلامت و عملکرد تولید مثلی دام بهبود می یابد. در این دوره بهتر است از جیره های با پروتئین عبوری بیش از ۴۰ در صد و با رندمان بالای سنتز پروتئین میکروبی استفاده شود تا اسید آمنینه های محدود کننده مانند متیونین و لیزین برای حیوان تامین گردد. با افزایش روز های شیردهی از تولید شیر کاسته شده, پس از آن نیاز های حیوان کاهش می یابد.